Główną zasadą leczenia środowiskowego jest umożliwienie Pacjentom uzyskania pomocy w ich miejscu zamieszkania, bez konieczności rozdzielania z najbliższymi, a także bez konieczności przerwania pracy czy nauki jaką niesie ze sobą pobyt w szpitalu lub oddziale dziennym. Taka forma terapii adresowana jest do pacjentów z diagnozą psychozy, chorób afektywnych, zaburzeń psychicznych na podłożu organicznym oraz silnych zaburzeń lękowych, które ze względu na objawy choroby nie są w stanie skorzystać z opieki ambulatoryjnej, a ich stan nie wymaga hospitalizacji.

Celem działań zespołu terapeutycznego jest systematyczne i aktywne monitorowanie stanu zdrowia pacjentów, szybkie reagowanie w sytuacjach kryzysowych, systematyczne wspieranie ich funkcjonowania w różnych obszarach życia; w tym rozwój umiejętności życiowych, wzmacnianie możliwości radzenia sobie z chorobą, poprawianie umiejętności społecznych oraz wzmacnianie całej sieci oparcia społecznego osób pozostających w leczeniu. Zespół składa się z lekarzy, pracowników socjalnych, pielęgniarek. psychologów oraz terapeutów środowiskowych.

Pacjent może zostać zakwalifikowany do Zespołu Leczenia Środowiskowego przez lekarza, wymagane jest skierowanie.